Tag Archives: ოჯახი

სიყვარული

      ”ძილი ნებისა”,  ასე დამიმთავრებია ჩემი წინა პოსტი და გამოქვეყნების  თარიღს  რომ შევხედე, ”რამდენი მძინებია-მეთქი”…  ამდენი ძილის მიზეზიც მქონდა: აქეთ ოჯახი, იქით მოსწავლეები, სამსახურიც ემატება და ჩემთვის, მარტოობისთვის, დრო აღარ მრჩება;  ვითომ ვწუწუნებ?! 

             ფიქრები – აქ ხომ მაინც შეიძლება ადამიანი მარტო იყოს,მაგრამ არც აქ მტოვებენ მარტო  🙂  არა აქვს მნიშვნელობა რაზე, როგორ, სად, რატომ ვფიქრობ – სათითაოდ (თან რამდენი არიან  🙂 ) ყველამ უნდა დამისვას კითხვა : დე, (ან ცუცა, ესე ზურა მომმართავს)  რა იყო? რაზე ფიქრობ?  რატომ ხარ მოწყენილი?  ვინ გაგაბრაზა? 

 -არავინ!  

– აბა, ცუდ ხასიათზე რატომ ხარ?  

 -არა ვარ, ვფიქრობ. 

 -რაზე?  

-არაფერზე!

-მაინც?

-სიყვარულზე!

          ამის შემდეგ მანებებენ თავს, რადგან მათაც იციან, რომ რაზეც არ უნდა იფიქრო, ყველაფერს სიყვარული უდევს საფუძვლად. თუ ქმარი  არ გიყვარს, რატომ იფიქრებ მასზე, მაშინაც კი როცა შენს გვერდით არის; შვილი თუ არ გიყვარს, რატომ ფიქრობ და წუხარ მასზე?  მოსწავლე (ჩემ შემთხვევაში) თუ არ გიყვარს, რატომ ნერვიულობ მასზე?  ქვეყანა თუ არ გიყვარს, რატომ გტკივა ასე? და… უსასრულოდ შეიძლება გაგრძელება…  (ჩვენი ოჯახის  შემთხვევაში მხოლოდ მოვალეობებზე დამყარებული ურთიერთობები და გრძნობები გამოირიცხება!  ნუ შემეკამათებით  🙂 , თუმცა მოვალეობებიც  არ გვავიწყდება.) 

      გუშინ საბაც გავაბრაზე, გინდა თუ არა მითხარი, რამდენი ქულა მიიღე-მეთქი.  😦 დილით მისი პოსტი რომ წავიკითხე, ჩემს თავზე გავბრაზდი, რატომ მოვუშალე ნერვები-მეთქი, მაგრამ რა ვქნა, დედა ვარ და მითხარი რა, რამდენი ქულა მიიღე?   😀  😀  😀   

                 რახან პოსტს ვწერ ე.ი. თქვენც ძალიან მიყვარხართ!  🙂 

7 Comments

Filed under ფიქრები

დღეს ჩემი ძმის დაბადების დღეა

       27 აპრილი ვიღაცისთვის ერთი ჩვეულებრივი დღეა,ვიღაცისთვის – მოსაწყენი, ვიღაცისთვის- ბედნიერი,ჩემთვის?  დღეს ჩემი ძმის დაბადების დღეა! ყოველთვის სიხარულითა და ამავე დროს სევდით სავსე, სიხარულით რატომ, ალბათ , განმარტება არ სჭირდება,სევდით – ერთი იმიტომ,  რომ 21 წელია ერთად აღარ აღგვინიშნავს, მეორეც – ვგრძნობ,რომ მეც მემატება წლები(10 წლით უფროსი ვარ),არ ვბერდები, უბრალოდ წლები მემატება, ჩემს დაბადების დღეზე ამას ვერ ვგრძნობ,რატომ არ ვიცი,არც დავფიქრებულვარ. 

      ახლა რაღაცები გამახსენდა მინდოს დაბადებასთან დაკავშირებით. ოჯახში ორი გოგო ვიყავით, მე და ჩემი უმცროსი და, გვარს კი გამგრძელებელი სჭირდებოდა  და მთელი ნათესაობა ელოდა, ვინ გაჩნდებოდა (ექოსკოპია მაშინ არ იყო 🙂 ). მამაჩემმა თქვა, ვინც არ უნდა გაჩნდეს,გოგო თუ ბიჭი,მაინც ბაბუაჩემის სახელი უნდა დავარქვა – ყარამანიო. კიდევ კარგი ბიჭი გაჩნდა! ამავე დროს, დედაჩემის სამშობიაროში ყოფნის პერიოდში, მივიღეთ წერილი რჩევებით თუ რა უნდა დაგვერქვა ბიჭისთვის: არგელოდი, გელოდი, მოლოდინა, ნატრულო და რა ვი კიდევ რა…მამაჩემმა სიტყვა შეასრულა ბიჭს ყარამანი დაარქვა, მაგრამ დედაჩემმა თავისი ქნა,ბავშვს ყარამანი როგორ დავუძახოო,გოგოებსაც დასცინებენ თქვანს  ძმას ყარამანი ჰქვიაო (ახლა მიკვირს,რატომ უნდა დაეცინათ,მაშინ კი მართლა მაწუხებდა ეს სახელი)  და ყარამანი გახდა მინდია. პატარა ძმაზე მზრუნველობა ჩემმა დამ აიღო თავის თავზე,მე ბავშვობიდან  ”საზიზღარი” ვიყავი,არაფერი მაინტერესებდა ჩემი სამყაროს გარდა.  ერთხელაც,  როდესაც მაია მინდიას აძინებდა,აკვანი გადაუბრუნდა (ბავშვი აუცილებლად აკვანში უნდა გაზრდილიყო, ”ესე ძველად იყო,ხალხი რომ ბნელი იყო ჯერ”  🙂 ), ატეხა ყვირილი,წივილ-კივილი  – ოჯახის იმედი ,გვარის გამგრძელებელი მოვკალი,დავიღუპეთო (მაია მაშინ 7 წლის იყო,არ დაიწყოთ ახლა 7წლის ბავშვს რატომ ჩაგრავდით,რა გინდოდათო,თავად იყო ასეთი და ახლაც ასეთია ”დედა ტერეზას” ვეძახი )და ტირის, მაგრამ რას ტირის, მთელმა უბანმა ჩვენთან მოიყარა თავი. ააყენეს აკვანი და მინდია იკრიჭება,რა ბედნიერი იყო მაია მაშინ!

             ახლა სამზარეულოში მეძახიან,შიათ, მრავალრიცხოვან ოჯახს უნდა მივხედოოოოოოო !!!!!! 🙂 🙂 🙂

3 Comments

Filed under სხვადასხვა