ჩემები

ჩემი მოსწავლეების ბლოგი შეაფასეთ – http://newtonvashli.tk/, სახელს ვუცვლით – “ფიქრები თავისუფალი სამყაროდან”.

Advertisements

დატოვე კომენტარი

Filed under ზოგადი

მოლოდინი

http://mollybloomsday.com/2014/04/13/qartuli-ena-zarmacebisatvis/

დატოვე კომენტარი

Filed under მშობლიური ენა

საჩუქრები

ყველას გილოცავთ ახლ წელს! მრავალს დაესწარით!
ჯანმრთელობა, ბედნიერება, სიხარული, ბარაქა!

1-ლ იანვარს მიღებული საჩუქრებისგან ერთ-ერთი გამორჩეული იყო:
“ნათესავების არჩევა რომ შეიძლებოდეს, აუცილებლად, დედად აგირჩევდით. მიყვარხართ ძალიან და მინდა, რომ ამ ახალი  წლის გარდა კიდევ ბევრ ბედნიერ ახალ წელს დაესწროთ.  🙂 საახალწლო მესიჯებს, როგორც წესი, არ ვგზავნი ხოლმე, მაგრამ გავიღვიძე თუ არა თქვენთან მოწერა და ” მუხლის მოდრეკა მომინდა.” 🙂 ❤

ეს კი დღეს, ბედობას:
" გამარჯობათ ქალბატონო …, როგორ ბრძანდებით?? გილოცავთ ახალ წელს, უფლის მადლი და ძალა არ მოგკლებოდეთ, გისურვებთ ყოველივე საუკეთესოს, რაც ამქვეყნად არსებობს და ბედნიერებას, სიყვარულს, სიხარულს,იღბალს და კიდევ იმას, რასაც თქვენ ისურვებთ. ძალიან შემიყვარდით, დიდი მადლობა ყველაფრისათვის. აი, ძალიან საყვარელი ადამიანი ხართ… არ ვიცი, იქით სემესტრში ვსწავლობთ თუ არა თქვენს საგანს,მაგრამ მინდა ,აი,ძალიან მინდა, რომ გვასწავლოთ. გკოცნით დიდი სიყვარულით." 🙂 ❤

მადლობა, მიყვარხართ და კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, მე ჩემს საყვარელ საქმეს ვაკეთებ!

3 Comments

Filed under ზოგადი

სკოლა

16 სექტემბრიდან ახლ სკოლაში მივდივარ, ასე ჰქვია “ნიუტონის თავისუფალი სკოლა”.
ყველაფერი ახალი: ბავშვები, გარემო,სწავლება, ბავშვებისათვის თავისუფალად აზროვნების უფლება, კრეატიულობა.
თითქმის ყველა მოსწავლე( უფროსკლასელი აუცილებლად) გახდება ბლოგერი. ქართულის დავალებები პოსტების სახითაც ექნება დასაწერი 🙂
მოვლენების განვითარებას შეგატყობინებთ 🙂

2 Comments

Filed under ზოგადი

10 სექტემბერი

ვიღაცისთვის ერთი ჩვეულებრივი დღეა, ჩემთვის უბედნიერესი. 29 წლის წინ დილის ათის ნახევარზე გაჩანდა საბა, დარწმუნებული ვიყავი, მთელი სამყარო გახარებული იყო 🙂
ხშირად ვხალისობ იმდღევანდელი შეგრძნებები რომ მახსენდება. სამშობიარო ბლოკში ლიფტით ავყავდი, ახლობლები დერეფნის ბოლოში იდგნენ და კარი რომ იკეტებეოდა, რატომღაც იური გაგარინი გამახსენდა, კოსმოსში გაფრენის წინ ხელს რომ იქნევს და ზუსტად ისე დავუქნიე ჩემებს ხელი 🙂 ბლოკში ასული გაოცებული ვუყურებდი “მყვირალა” ქალებს, ვფიქრობდი -შვილის გაჩენას ასე კივილით რატომ ხვდებიან, ნუთუ მოთმენა არ შეუძლიათ-მეთქი. ყველა შოკოლადს ითხოვდა, სულაც არ მინდოდა, მაგრამ მაინც დიდი რაოდენობით მოტანა ვთხოვე ჩემებს…:)
მაშინ ტოლმებივით შეხვეული ახალშობილები ცალკე ოთახში ჰყავდათ, დედებისაგან მოშორებით 🙂 თითოეული ქალი ტირილით ცნობდა შვილს, დედობრივი ინსტიქტი გაასმაგებული გვქონდა 🙂 პატარა 6-7 საათის შემდეგ მომიყვანეს და ყველაფერი დავუთვალიერე – თავი, ცხვირი, თვალი, ფეხუკები, ხელუკები… შეგრძნება მქონდა, ჩემისთანა ლამაზი და ჭკვიანი შვილი ქვეყნად არავის ჰყავდა.ყველას მის შესახებ ველაპარაკებოდი,მწყინდა თუ სხვა თემაზე გადაიტანდნენ საუბარს 🙂
საბა, ძალიან მიყვარხარ!

3 Comments

Filed under ზოგადი

ოცნებაა?

დავიღლე, ალბათ, ყველას (უმეტესობას მაინც) ასეთი გრძნობა აქვს…
აღარ მინდა, დღე იწყებოდეს და მთვრდებოდეს ნეგატიური ინფორმაციით…
აღარ მინდა, პრეზიდენტი ჩარეცხილს მიწოდებდეს, პრემიერი – ანალიზის უუნაროს, განათლების მინისტრი “ანალოგიური აზროვნების” გამო – დაბალი ინტელექტის პატრონს…
აღარ მინდა, ამდენი სიბინძურის, სისატიკის, ზიზღის, აგრესის ყურება და მოსმენა…
აღარ მინდა, დამნაშავის მუდამ წარსულში ძებნა(22 წელია ამას ვაკეთებთ)…
აღარ მინდა, მინისტრი და დეპუტატი მენტორ-მასწავლებლებად…
ბევრი რამ აღარ მინდა…
მინდა, დღე მშვიდი და ლამაზი იყოს…
მინდა, პრეზიდენტს, პრემიერს, მინისტრს, დეპუტატს… ახსოვდეთ, რომ ისინი ჩვენ გვემსახურებიან,ჩვენ ავირჩიეთ და შეგვიძლია პასუხი მოვთხოვოთ…
მინდა, არ ვიცოდე ჩვენგან დაქირავებული საჯარო მოხელეების გვარები…
მინდა… ბევრი არაფერი, ჩემს ქვეყანაში მშვიდად მაცხოვრეთ რა …

დატოვე კომენტარი

Filed under ზოგადი

ჩვენ ვიტყვით, კაცნი ჩვენა ვარ მარტოთ ჩვენ გვზრდიან დედანი!

„ჩვენ ვიტყვით, კაცნი ჩვენა ვარ
მარტოთ ჩვენ გვზრდიან დედანი;
ჩვენა ვსცხონდებით, ურჯულოთ
კუპრში მიელის ქშენანი.
ამის თქმით ვწარა-მარაობთ,
ღთიშვილთ უკეთეს იციან.
ყველანი მართალს ამბობენ
განა, ვინაცა ჰფიციან?!“ ვაჟა

კვირაში ერთხელ საღმოს 10 საათზე საქართველოს მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი ცრემლებს აღვარღვარებს „პროფილის“ ყურებისას. ადამიანებს გული უჩუყდებათ, განიცდიან, ტირიან, როდესაც იგებენ, რომ ბავშვი უდედოდ იზრდებოდა, დედამ სუბიექტური ან ობიექტური მიზეზების გამო მიატოვა შვილი.მიტოვებულ-წართმეული ბავშვი, როგორც წესი, იგებს ან იცოდა, რომ მისი მშობლები მხოლოდ აღმზრდელები არიან და იწყებს ბიოლოგიური დედის ძებნას ან დედა იწყებს წართმეულ-მიტოვებული შვილის ძებნას და ივსება ამ დროს სტუდია და სახლები ცრემლით, ეპითეტებით – უბედური, საწყალი, სურვილებით – ნეტავ, იპოვოს! ღმერთმა ხელი მოუმართოს… ამასთან არასოდეს ავიწყდება არც მიტოვებულ-წართმეულ შვილსა და არც მის ღვიძლ დედას, რომ ბავშვმა არ უნდა დაკარგოს გამზრდელი დედის (როგორიც არ უნდა ყოფილოყო ის) პატივისცემა, სიყვარული, ამაგი…
„ მერე რა გრძნობა გქონდა, როდესაც გაიგე, რომ გაშვილებული იყავი? როცა დედა იპოვე?“ ცრემლიანი თვალებით ვუსმენთ გულისამაჩუყებელი, სევდიანი ტონით დასმულ ამ კითხვებს… ნუთუ მხოლოდ ეს ტონია საჭირო, რომ განვიცადოთ, გვეტკინოს, მათი დახმარების სურვილი გაგვიჩნდეს?… თუ ეს ასე არ არის, მაშინ რას გვიჩვენებს საზოგადოების პროფილის მეორე მხარე – მუსულმანთა და კათოლიკეთა მიუღებლობა?
ეგებ გავაცნობიეროთ, გავაანალიზოთ, რომ დედასამშობლოსაგან ძალით მოწყვეტილნი არიან ტაო-კლარჯეთში, ლაზეთსა დ ფერეიდანში მცხოვრები მუსლიმი ქართველები, აჭარლებიც ხომ საუკუნეების განმავლობაში „დედინაცვალთან“ იზრდებოდნენ ან დავიჯერო სამხრეთ საქართველოში მცხოვრები კათოლიკე ქართველების წინაპრებმა საუკუნეების წინ საკუთარი სურვილით უარყვეს მართლმადიდბლობა? განა ეს ხალხი იმიტომ არის დამნაშავე და მოღალატე, რომ მართლმადიდებელნი არ არიან, ჩვენზე ნაკლებად უყვართ სამშობლო?
თუ გაშვილებულ-წართმეულ ბავშვს ვთხოვთ და ვასწავლით, რომ პატივი სცეს, უყვარდეს აღმზრდელი დედა, არ დაივიწყოს მისი ამაგი, რატომ ვუკრძალავთ და რატომ ვთვლით მიუღებლად ისტორიული ქარტეხილების გამო გაშვილებულ-წართმულმა, მუსლიმან და კათოლიკედ ქცეულმა, ჩვენმა ქართველმა დებმა და ძმებმაც პატივი მიაგონ და ილოცონ მეჩეთსა და კათოლიკურ ტაძარში.
ვიღაც შემომედავება, სამშობლოსა და რწმენის მოღალატესაც მიწოდებს, შეიძლება სექტანტობაც დამწამოს – ეს რაებს როშავსო, თუმცა პირველი ქვა იმან ისროლოს, ვინც უცოდველია.
ნუ განიკითხავთ, რაითა არა განიკითხნეთ!

დატოვე კომენტარი

Filed under ზოგადი, მოსაზრება