ტკივილამდე მონატრება

 

 

              გუშინწინ  Skype-ზე ბავშვობის მეგობარს, ელისოს, ველაპარაკე,რომელიც 1989 წლიდან ატლანტაში ცხოვრობს.სამი წელია ელო არ მინახავს, მუდმივად კი მაქვს მასთან კავშირი,მაგრამ ახლა მივხვდი,რომ ტკივილამდე მომნატრებია ჩემი ფუმფულა,ბუთხუზა, ფეთხუმი ელო და მასთან ერთად ბავშვობა.

   ელო ძალიან მიყვარხარ და მენატრები,”ჩემო გიჟო”, მენატრება შენი ჭაღზე დაკიდებული ბანჯო,მონოტონურად ”ზინა, ზინა, ზინას” ძახილი, მამაჩემი რომ აჯიჯღინდებოდა: ” გახედეთ, გააჩერეთ, თორემ გამოიძახეს მილიციაო”, ელიტოს ”მოდის, მოდის” ძახილი,შენს ოთახში პრეფერანსის სათამაშოდ უცნობების თავშეყრა, თითქოს აწურულები, სახლში მისულებს რომ გვეუბნებოდნენ – ნატომ გამოგვაგზავნაო და ჩვენი ადგილი აღარ  იყო ხოლმე და ვინ იცის კიდევ რამდენი რამ…

         ელო არის ადამიანი,რომელიც ყველასა და ყველაფერში მხოლოდ კარგსა და დადებითს ხედავს, ვერ წარმოუდგენია,რომ შეიძლება შეგნებულად გაწყენინონ,გიმუხთლონ, გატკინონ… ადამიანებში მხოლოდ კარგს ხედავს, მას შეუძლია ნებისმიერი კატეგორიის ადამიანთან საერთოს გამოძებნა და ნებისმიერ დროს გვერდში დგომა,მაშინაც კი როცა თვითონ შეიძლება ცუდ ხასიათზე იყოს… ორი დღეა რაღაც მაკლდა,ვერ ვხვდებოდი….

                ელო მენატრები ძალიან,ძალიან….     

დატოვე კომენტარი

Filed under სხვადასხვა

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s